| تبليغات | X |
در پس ِ ديوارهاي ِ سنگيي ِ حماسههاي ِ من
همه آفتابها غروب کردهاند.
اين سوي ِ ديوار، مردي با پُتک ِ بيتلاشاش تنهاست،
به دستهاي ِ خود مينگرد
و دستهاياش از اميد و عشق و آينده تهيست.
اين سوي ِ شعر، جهاني خالي، جهاني بيجنبش و بيجنبده، تا ابديت
گسترده است
گهوارهي ِ سکون، از کهکشاني تا کهکشاني ديگر در نوسان است
ظلمت، خاليي ِ سرد را از عصارهي ِ مرگ ميآکند
|
و در پُشت ِ حماسههاي ِ پُرنخوت |
| |
|
|
مردي تنها |
|
|
|
بر جنازهي ِ خود ميگريد | |
